ŞEHRİMDE OLSAN...
5/8/2009 -Kategori: Denemeler
"Yitip giden günleri geri dönüp toplasam heybeme... Senli zamanlardan bir 24 saat çıkarsam. Fazla şey mi istemiş olurum? "
Uzaklıkların tükettiği bir aşktı bizimki. Şehrimde olsan ya da şehrinde olsam sokağında gizli bir köşede beklerdim seni. Çok özlediğim saçlarını izlerdim saklandığım kuytuda. Rüzgarın hafifçe dağıttığı, karışık saçlarını... Caddelerde gezerken seni arardı gözlerim. Bir köşe başından her an karşıma çıkacağını umut ederek yürürdüm. Kaderin seni bana getireceğine inanırdım için için. Gittiğin kafelere, beklediğin duraklara, bastığın kaldırımlara dökerdim gözlerimin nurunu belki görürsün diye. Belki seni bana getirirdi ayakların.
Şehrimde olsan ya da ben senin şehrinde, martıların kanatlarında asılı kalmazdı selamlarım. Bu kadar çok sevmezdim İstanbul’u. Bunca kederi yüklemezdim Kız Kulesinin omuzlarına, vapur güvertelerinde bırakmazdım içimin bir parçasını. Aynı şehrin sabahına uyanmak seninle, aynı keşmekeşte kaybolmak, aynı gökkubbenin yıdızlarına bakmak, kış ayazlarında üşümek, aynı ezan sesini dinlemek daha lezzetli olurdu şehrimde olsan.
Ağaçsız şehirler gibi kurak içim. Coğrafyası sarıya çalan bir şehrin sensizliğinde yeşile hasret gözlerim. Avuntum yok! Bir köşe başından karşıma çıkmayacağını, sokağımdan hiç geçmeyeceğini, aynı kaldırımlara basmayacağımızı, aynı yağmurda ıslanmayacağımızı bilmenin garip sızısı sarıyor içimi. Annesiz çocuklar gibi bir burukluk feth ediyor yüreğimi. Bu şehir öksüz, ben kimsesiz oluyorum seni düşününce. Uzaklık göğe uzanan bir duvar gibi dikiliyor önüme. İhtimalsizlik beni tüketiyor bu şehirde.
Oysaki şehrimde olsan ya da ben senin şehrinde…
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır