GÖRDÜKLERİMİZ BAZEN SADECE GÖRMEK İSTEDİKLERİMİZ MİDİR?
21/4/2009
Bakış açısı farkı mı? Hayır sanmıyorum. Doğrusunu isterseniz bunu fazlaca düşünüyorum son günlerde. Gördüklerimiz aslında sadece görmek istediklerimiz mi? Bu soruya çok net yanıtlar buluyorum içimde. Fludan netliğe doğru giden pek çok düşünce geçiyor aklımdan. En azından kendi adıma fark ediyorum ki ben sadece görmek istediğimi görüyorum. Sanıyorum en büyük hatayı burada yapıyorum. Hiç var olmayan vasıfları yakıştırıyorum insanlara. O vasıflarla kuşatılmışlar gibi davranıyorum, beklentilerimi bunlara göre düzenliyor, bunlara göre yönlendiriyorum duygularımı. Oysa insan denen canlının ne büyük bir bilinmez olduğunu öğrenecek kadar çok yaşadım. Herkesin bir gün seni yarı yolda bırakabileceğini, verilen sözlerin bir noktada ne kadar anlamsız kalabildiğini gördüm.
Yanıldığını kabul etmek zor geliyor insana. Baştan beri bildiğimiz gerçekleri saklıyoruz kendimizden. Gerçeklere yokmuş gibi davranıyoruz ya da yalanlara varmış gibi… Çünkü deli gibi korkuyoruz hayallerimizin elimizde patlamasından, yara almaktan, acı çekmekten korkuyoruz hepimiz. Üzülmemek için kendimize oynuyoruz. Olmayanlara kendimizi inandırıp olanları gözden kaçırıyoruz. Geçen zamanlarımıza hiç acımadan hoyratça savuruyoruz kısacık ömrümüzün kısacık günlerini. Yazık değil mi? Hep bunu soruyorum kendime. Geçen iki yılıma bakıp bunu soruyorum. Harcanmış zamanıma yanıyorum, onlara kızıyorum. Aslında onlara değil kendime kızıyorum. Onlar göründükleri kadardı. Ben onlara kendilerinde olmayan vasıflar, güzellikler yakıştırmıştım. Kafamda yeniden yaratmıştım onları. Kafamda yarattıklarımı sevmiştim. Ben yine kendimi sevmiştim aslında. Hep bana benzeyen, kendime benzeyen insanlar istemiştim yanımda. Benimle yürüyenler bana benzesin istemiştim. Bencilik belki de ama görüyorum ki herkes kendine benzeyen birilerini arıyor yan yana yürümek için. Ben onları alıp öyle yükseğe çıkarmıştım ki şimdi ulaşamayacağım kadar yüksekte durduklarını fark ediyorum.
Onları zirvede bırakıp yola düşüyorum yeniden. Ardıma bakmadan yürümeyi deniyorum. Sanırım başarıyorum da. Ufacık heybemde kocaman hayallerle yürüyorum şimdi. Boşa harcanan zamanlara kahrolarak iki yılımı daha boşa harcamayacağımı biliyorum. Çünkü ben artık görüyorum. Görmek istediklerimi değil, her şeyi görüyorum. Yalan dolan bakışları, gülüşlere saklanan korkuları görüyorum. Aşkı, dostluğu, doğruluğu ve cesareti taşıyabilenlerin gözlerine bakıyorum artık sadece. Hayalleri benim kadar geniş, beni anlayan, beni algılayan ve değer veren insanlardan yepyeni bir dünya kurdum kendime. Ve çok iyi anlıyorum ki… Gördüklerim sadece görmek istediklerimmiş.
Yorum yaz! :: Arkadaşına Gönder!
0 yorum yazılmıştır